Gisteren was het zo ver en ging ik weer terug naar de vereniging die ik in 2006 verliet, toen mijn rugzak vol was. Eerlijk gezegd heb ik de hele week, er tegen aan zitten hikken of ik gezien mijn volle agenda er goed aan deed. Muziek vereniging Hartog… (1)

De reden van mijn terugkeer is, dat ik Annemiek iets beloofd had. Zij was net als ik een jaar geleden aanwezig, bij de opening van het nieuwe clubgebouw van Muziekvereniging Hartog. Er waren veel oud leden aanwezig en je maakt daar natuurlijk een praatje mee, van hoe geweldig het wel niet was in onze tijd toen wij nog lid waren. En dat het altijd blijft kriebelen als je ze weer muziek hoort maken. Vaak dacht ik dan “zat ik er maar tussen.” Annemiek had datzelfde gevoel, en ook zij was benaderd om terug te keren in het orkest.

Waarop ik tegen haar zei…. “Als Jij terugkomt en weer lid wordt, dan doe ik dat ook.” Enkele maanden geleden hoorde ik dat Annemiek weer lid was geworden van Muziekvereniging Hartog.. En belofte maakt schuld, zo zit ik toch ook wel in elkaar.

Gisteren was het zo ver en stapte ik toch vol vertrouwen, en ruim op tijd het clubgebouw van de vereniging binnen. Ik werd opgevangen door het bestuur, omdat ik vooraf nog graag een gesprek over mijn lidmaatschap wilde hebben.

Nadat alle beren die ik op mijn pad zag opgeruimd waren, gingen wij naar het repetitie lokaal. Werd ik voorgesteld als nieuw lid en werd meteen in het diepe gegooid… van kom er maar bij zitten. Je kunt meteen beginnen… Er werd een bas tuba tevoorschijn getoverd, en ik pakte mijn eigen mondstuk wat ik meegebracht had. Een eigen mondstuk wat ik jaren geleden speciaal heb laten aanmeten door Henk Rensink, want een goed mondstuk is het halve werk.

Het voelde weer vertrouwd… hier hoor ik thuis. Ik had nog geen bladmuziek dus moest ik meekijken met bas collega Willy, dat is nooit zo’n succes want je kijkt schuin op het papier. En ik moest wennen aan de intonatie van de toonhoogte van dit blaasinstrument. Maar het viel helemaal niet tegen. Volgende week krijg ik mijn eigen bladmuziek, en kan ik thuis aan het oefenen gaan. Ik heb er zin in!! En Annemiek… die lacht en denkt, “dat heb ik toch maar mooi voor elkaar.”