Tijdens onze vakantie in Portugal maakte ik een drietal korte wandelingen. Voor deze wandeling ga ik vroeg op pad omdat het een warme dag gaat worden. Vanaf onze Casa Sereno rijd ik naar het 2,5 km verderop gelegen Praia da Marinha, want daar start mijn wandeling. Op Komoot heb ik een wandeling gevonden, die ik wat voor mijzelf heb aangepast.

Achter het parkeerterrein loop ik een breed zandpad op wat parallel aan de kust loopt. Door de vele brem achtige planten, zie ik het pad niet waar ik rechtsaf zou moeten. Daarom wordt ik na een 150 meter, door de Komoot Miep terug gefloten. Het pad waar ik af zou moeten zie ik amper.

Een pad dat overgaat in smalle kronkelige paadjes die steil naar beneden en daarna  weer omhoog gaan. Keien groot en klein waarover ik mijn weg moet vinden. Ik heb op deze vakantie geen stokken meegenomen, en die van Kitty zijn mij een maatje te klein. Ik mis ze nu echt. Daarnaast loop ik op mijn Tefa wandel sandalen, wat mij niet eens tegenvalt op deze rotsige ondergrond.

Het is extra uitkijken nu, en krijg ik het idee dat ik met een Camino bezig ben, want daar loop je vaak ook over dit soort paden. Dit pad is niet gemarkeerd en ik moet vertrouwen op mijn navigatie Miep. Het is wel zo, dat als je op je toestel kijkt, je altijd ziet waar je heen moet, en of dat nou 10 of meer meters van het eigenlijke pad ligt is dan niet zo heel erg, je weet in ieder geval welke kant het op gaat.

Maar ook in dit gebied wonen mensen, en loop ik soms al is het maar voor even, weer op een gewone verharde weg. Zoals op deze weg waar ik rechtsaf moet. Veel ga ik er niet op vooruit, want het is een smalle weg waarbij ik in de berm moet verdwijnen, als een auto mij wil passeren. Links en rechts een stenen muurtje, dus bijna geen uitwijk mogelijkheden.

Het leid mij naar een oprit van een resort. Zelfs hier in niemandsland wordt de natuur niet met rust gelaten, en zijn er naast dit Villa resort al weer nieuwe bouwplannen.

Niet iedereen is daar blij mee, getuige het bord met QR code wat ik tegenkom op mijn pad als ik de verharde weg achter mij laat. Een oproep tot protest tegen de plannen om hier een Urbanisatie te gaan bouwen.

Via dit pad kom ik steeds dichter aan de grillige kust, waar ik ben aangekomen bij het Albandeira strand. Van hier gaat mijn route over de kliffen naar het volgende strand.

Bovenop de klippen van de grillige rotsformaties kun je ook wandelen, ik zie er tenminste wat mensen staan. Ik kies voor veiligheid en doe dat niet. Op diverse plaatsen staan  balustrades, tot hier en niet verder dat zegt voor mij genoeg.

Ook staan de balustrades in een cirkel, rond gaten en spelonken bovenop de rotsen. Ik zie wel een gat, en hoor de zee beneden klotsen tegen de rotswand. Maar de gaten zijn klein in diameter en te diep om de bodem te kunnen zien, het heeft wel iets mysterieus…

Het Albandeira strand ken ik nog uit 2015 toen ik hier samen met Kitty bij een strandtent heb zitten genieten van een heerlijke Sangria. Hier kun je met trappen naar toe, en verder naar beneden ook naar het strand.

Op dit kleine strand vertrekken Kajakken, en suppen in groepen om de vele grotten langs de kust te bezoeken. Veel van dit soort stranden zijn alleen vanaf het water te bereiken.

Het blijft machtig mooi hier met een strakblauwe lucht, en een oceaan die bijna leeg is… een vissersbootje en wat kajakkers en een hond die ook mee mocht.

En dan gaat het weer naar een volgend strand. Navigatie Miep zegt dat ik linksaf moet, maar ik zie alleen een heel steil pad wat ik niet vertrouw om daar alleen zijnde, af te dalen. Dus loop ik verder en kan iets verderop toch linksaf, waarschijnlijk bedoelde de Miep dit pad. Een stuk veiliger zoo…

Dit komt uit bij een strand wat je bijna alleen voor je zelf hebt, maar je moet er wel wat voor doen om er te komen. Op het plaatje van de route, kun je wel zien hoe grillig de kustlijn is. Daarom zie ik hetzelfde strand vanuit verschillende hoeken. Na elke bocht is er wel weer een heel ander beeld, ik kijk in iedergeval mijn ogen uit.

De meeuwen cirkelen om mij heen, vaak op dezelfde hoogte en soms wat lager. Natuurlijk probeer ik dat te fotograferen maar ben vaak te laat, en staat er een halve vogel op. Een keer lukt het mij dan wel… zien Jullie hem ook? Maar de beste foto’s zijn toch van een meeuw die niet vliegt.

Een enkele keer is er bij een strand wat goed te bereiken is, een strandtentje. Ik maak er nu geen gebruik van, want ik heb mijn eigen water bij en heb daar genoeg aan. Het is ook tijd om er een einde aan te breien, want mijn cirkel is bijna rond. Net op tijd ook want de temperatuur op de vroege ochtend gaat al aardig richting de 25 graden.

En dan ineens kom ik min of meer weer in de bewoonde wereld, althans hier ligt het pad wat vanaf de parkeerplaats waar mijn auto staat, naar Praia da Marinha leid. Een prachtig geplaveid pad en trappen, dat loopt toch een stuk fijner. Als ik boven ben laat ik mij nog even fotograferen voor het nageslacht, en ga nog even zitten genieten van het mensen kijken.

Daarna begeef ik mij naar mijn auto, stap in en rijd weg. De vrijgekomen plaats wordt direct ingenomen. Terug rijdend naar Casa Sereno geniet ik van de koelte van de airco, en geniet nog na van deze mooie wandeling die ik op Komoot gevonden heb.

Het wandelen zonder stokken viel reuze mee, en voor de eerste keer dit soort paden op mijn Tefa wandel sandalen viel ook mee. Voortaan gaan deze altijd mee.