Vandaag een puzzel van de Camino Francés die ik in sept/okt 2019 liep. Op Dag 17 wandelde ik van Hornillos del Camino naar Castrojeritz en kwam langs de Ruïne van het Klooster van San Anton.

Het klooster van San Antón, op 2 kilometer voor Castrojeriz, is echt een heel bijzondere plek op de Camino Frances. De moniken van de Orde van Sint-Antonius stichtten dit gebedsoord in de 12e eeuw. Het had een kerk, een hospedería die ook fungeerde als ziekenhuis voor pelgrims en een bijbehorende begraafplaats. Nu kun je er alleen nog maar de ruïnes zien. Maar je voelt er nog steeds het speciale gevoel van welkom en gastvrijheid.

Lees ook… Een wonder van de Camino: het Hospital de San Antón

Puzzel met mij mee… Jigidi Puzzel… (47)

Sinds 2002 zijn de overblijfselen van deze faciliteiten omgebouwd tot een bescheiden onderkomen met een bed voor de nacht, een douche, een bord eten en vooral veel liefde en genegenheid.

De albergue is gebouwd binnen de ruïnes van het klooster van San Antón, 12e eeuw. Het is een bezoek waard en een geweldige plek om uit te rusten. Geen telefoon, geen licht, geen wifi, geen warm water… gewoon een heleboel *juju*. Je doet de was in het kanaal, maar je kunt douchen als je geen probleem hebt met koud water. Eenvoudig avondeten en ontbijt worden geserveerd. Donativo.

Hieronder een gedeelte uit het Blog van die dag…

Dag 17 Hornillas del Camino – Castrojeritz 20 km. ( Zaterdag 14-09-2019 )

Gisterenavond hebben ze in de Albergue voor ons gekookt. Aan tafel een internationaal gezelschap uit Canada, Australie, Ijsland,Spanje en Nederland. De vino tinto en agua vloeiden rijkelijk, en als maaltijd een Aardappelsoep met rode peper en chorizo. Mijn ziel werd diep geraakt zo pikant was deze soep, maar ik heb toch maar 3x opgeschept. Dan kun je beter tegen de hitte zeggen ze, want het wordt vandaag 27 graden.

Ik heb redelijk geslapen… geen snurkers, maar een vrouw met een voor mij verontrustend kuchje, wat de gehele nacht door ging. Het ontbijt bestond uit een kan koude koffie, die je in de magnetron moest opwarmen. Wat stokbrood met jam, en een kop melk en daar moest ik het mee doen.

Je kan er haast de klok op gelijk zetten, maar ook vandaag ging ik precies om 07:15 uur op pad. Het is bewolkt maar er wordt geen regen verwacht. In het begin nog op de straatweg om het dorp te verlaten, maar al snel gaat het weer over op grind of keien paden. Het landschap is hier nog glooiend, en het zonnetje laat zich al bescheiden zien.

Het is 13 graden, dus mijn vest gaat al snel uit want ik zweet mij kapot. Pff…  Het is zo uitgestrekt… In de verte staan wel honderd windmolens, en als ik een uur heb gelopen, staan ze nog steeds in de verte…  Wat valt er te vertellen… lange paden, en in de verte wat pelgrims voor mij die eenzelfde tempo hebben als ik, dus die blijven ver voor.

Het eerste dorpje wat ik na 2,5 uur en 11 km wandelen tegen kom is Hontanas. Je weet dat er een dorp aan moet komen, alleen je ziet het niet. Tot dat je een heuvel af gaat en er in het dal een kerk op duikt. Nog een afdaling en ik kom bij een minuscuul kapelleke. Hier kan ik ook mijn agua weer aanvullen, want 1 liter heb ik al op.

Het is tijd voor een wat langere lange stop. Koffie en een bocadillo, en twee banaantjes voor onderweg. Even met het thuisfront gebeld, en een blik geworpen in de kerk tegenover. Camino is commercie hier, dat is wel duidelijk en iedereen pikt wel een graantje mee.

Na drie kwartier ga ik weer verder, op weg naar de ruïne van het Klooster van San Anton. Dat is maar iets van vijf kilometer waar ik iets over elven aan kom. Ik had hier willen overnachten maar dit is te vroeg op mijn pad.

Lekker primitief zoals in vroeger tijden… Klinkt mij geweldig in de oren, maar ik kom hier voor de middag al voorbij. Ik loop liever nog wat verder door…

Puzzel ze en tot volgende week!