Pieterpad Dag 18… Van Holten naar Hellendoorn 19,2 km

Gisterenavond heerlijk uit wezen eten, was op en neer toch weer 3 km wandelen. Daarna nog wat gerust en aan mijn Pieterpad Blog gewerkt. Maar er zijn problemen… kan wel in concept schrijven maar verder kom ik niet op mijn smartphone. Maar goed dat ik geen 4 weken op pad ben.

Natalie vermoed dat het aan de wifi van ons overnachtsadres ligt…

Lang voordat de wekker om 7 uur afloopt ben ik al wakker, en heb redelijk geslapen. Wij slapen op zolder met een verwarmingsketel in onze nabijheid. Of dit er mee te maken heeft, dat het hier met het raam open godsgruwelijk warm is, weet ik niet… maar voor mij is het in ieder geval veel te warm Pff…

Om 08:00 uur wacht ons ontbijt, en wat voor een ontbijt. Alles prima verzorgd, en wij mogen ook nog wat smeren voor de lunch onderweg. Om 09:00 uur zijn wij klaar om te gaan.

Vanuit het Vrienden op de Fiets adres zoeken wij de route weer op. Richting station, spoor over en dan zitten we weer op het Pieterpad richting de Holterberg. In het begin, en dat is na 3,5 km, is er nog wat horeca, maar dat is veel te vroeg voor ons. Terwijl de volgende er pas na 13 km is… 

Er staan een tweetal prachtig gemaakte uitzichtpunten. Natalie loopt even naar boven, en wijst aan wat er te zien is… het is vooral wijds, dat uitzicht.

Het pad richting de Holterberg gaat kilometers lang vals plat naar boven. Het is nog frisjes op de vroege ochtend, als de lucht nog grijs kijkt. Een vest met jas en col is voor ons nog echt nodig.

Gisteren zagen we ze al langs het pad… houten palen met daaraan een draaibare groene kubus gemonteerd. Op de paal een plaatje met een jaartal. Waren het gisteren nog jaartallen van rond 1700, vandaag kwamen wij al gauw uit bij het geboortejaar van Natalie.

Ja en als je dan toch bezig bent om alles te fotograferen, van wat er op de kubus staat, wil ik natuurlijk ook weten wat er op mijn paaltje staat, en wat er nog meer gebeurde in het jaar 1952.

Daarvoor moet ik heel wat paaltjes overslaan voordat ik bij de mijne ben. Zo hoor ik van Natalie dat er telkens om de 25 meter een paaltje staat. 1952 was toch wel een bijzonder jaar… en dat past wel een beetje bij mij.

Het gebied waar wij nu doorheen wandelen heet de Sallandse Heuvelrug. De Holterberg is wel de meest bekende, maar er liggen er nog veel meer op deze heuvelrug. Ik tel er een stuk of 10, waarvan de Grote Koningsbelt met zijn 76 meter de hoogste is.

Misschien allemaal niet zo spectaculair qua hoogte, maar je moet er wel wat voor doen om boven te komen. Maar dan heb je ook wat, want boven wacht de beloning. En dat is een machtig mooi vergezicht… en als je heel goed kijkt zie je in de verte, ik kan mij vergissen… misschien wel Pieterburen liggen.

Met Koningsdag erbij is dit natuurlijk een lang weekend, waarbij veel wandelaars op pad zijn. Wij zien er heel veel en niet alleen Pieterpadders, want hier lopen heel veel andere wandelroutes. Af en toe maken wij zo een praatje, vaak om te vragen of ze ergens een bankje weten staan. Je ziet ze wel, maar je kunt er niet altijd op zitten. Zoals deze…

Soms is een boomstronk al genoeg, of in een boom. Want Natalie ziet een boom, en klimt aan de achterkant er in. Ze lijkt er piekfijn te zitten, en nodigd mij uit om er ook bij te komen zitten.

Nu ben ik niet zo heel lenig, maar toch lukt het mij om nog een stapje hoger te gaan zitten. En het zit ook nog eens heerlijk. De boom staat een beetje verdekt opgesteld, voor de wandelaars die de hoek omkomen. Vaak lopen ze voorbij zonder dat ze ons zien zitten.

En aan degene die ons wel zien, vraag ik of ze een foto van ons willen maken. Omdat het lunchtijd is maken wij er maar een lange pauze van. 11 km gelopen en het is nog zeker twee kilometer tot aan de Schaapskooi, waar een horeca gelegenheid  zou moeten zijn.

En wat boffen wij toch met het weer, al heb ik mijn vest best wel lang aangehouden. In het bos zonder een vleugje wind is het erg warm, maar op de heide hoog op de berg, is het toch nog een beetje fris… ook al schijnt die koperen ploert ongenadig hard.

En dan eindelijk na 13,5 kilometer komen wij aan bij de Schaapskooi, en dat is te ruiken ook. Maar het belangrijkste… lekker zitten en een lekker kopje koffie.

Vanaf hier is het nog 6 km naar Hellendoorn. Waar het Pieterpad rechtdoor gaat heeft Komoot toch iets anders bedacht. Wij snijden een klein stukje af, maar lopen bovenlangs een zandduin. Dat missen dus de Pieterpadders die rechtdoor lopen, want dit lijkt wel een speelparadijs voor kinderen, die van boven naar beneden roetsjen. Zo leuk om te zien.

We steken de Almelose weg over, en gaan onder het spoor door. En dan denk je al gauw, wij zijn zo in Hellendoorn.

Maar niets is minder waar want een eindeloos pad, van 2 kilometer dient zich aan en het is ook nog eens vals plat. Op dit stuk moet ik toch weer even gaan zitten, om naar mijn kreunvoet te kijken. Er broeit weer iets, en gisteren was het een blaartje.

Toch blijkt het loos alarm, maar voor de zekerheid doe ik toch maar een dot wandelwol in mijn sok. Deze lage schoenen en 10 kg bepakking, is voor mij geen goede combi heb ik nu gemerkt.

Als wij Hellendoorn binnenkomen komen wij bij een hek, waarop staat hoever het nog is naar Pieterburen.

En zeker zo belangrijk… wat wij al afgelegd hebben.

Om 16:00 uur kunnen wij pas inchecken bij onze B&B, en het is nu pas kwart voor drie dus we hebben nog even. En zo nemen we een kijkje in de stilte ruimte van de Protestantse Kerk van Hellendoorn, waar wij langskomen. Er ligt vanalles uitgestald wat je kunt bekijken. Zo vind Natalie een Regenboog gedicht, naast een gebrandschilderd raam dat de Ark van Noah heet.

Daarna wandelen wij naar de achterkant van de kerk, en zien aan de overkant van de straat een terrasje in de Dorpsstraat. Een mooie plek om daar ons etappe biertje te drinken, en te wachten tot het tijd is om naar de B&B te wandelen.

Hoewel het heerlijk toeven is bij Noabers, zullen wij ons toch aan de laatste 2 kilometer moeten wagen. In het begin nog een beetje saai, maar dan gaat het via een mooi achteraf paadje naar onze overnachtingsplek B&B Biej Oons Tuus.

En daar worden wij hartelijk welkom geheten door Yvonne en Hendri. En welkom zijn wij zeker.

Het is er lekker knus en krijgen nog even wat uitleg over hoe en wat… Daarna is het ons installeren, douchen en rusten. Het was weer een prachtige dag, wat een bofferds zijn wij toch. Toen wij in het dorp waren heeft Natalie voor vanavond bij ‘In den Tonne’, al een tafeltje voor twee gereserveerd.

Van Hendri mogen wij de fietsen van de B&B gebruiken, maar ik wandel liever. En zonder al dat gewicht op mijn rug, wandeld het ook een stuk fijner. Ik zou zo nog best 10 km kunnen wandelen zeg ik  tegen Natalie. Dus die is maar wat blij dat het maar net 1100 meter is.

In den Tonne aangekomen bestellen wij beiden een glas wijn. Eerst proosten op de geweldige dag vandaag… want dat was het zeker. Het voelt ook wel als een beetje vakantie, en dan moet je jezelf verwennen. Met het proeverij toetje bestellen wij er maar meteen 2 lepels bij. En nog is het eigenlijk teveel voor twee personen, laat staan dat je het helemaal alleen op moet eten. Ik ben dan ook blij dat ik weer terug mag wandelen, dan kan het een beetje zakken.

In de B&B aangekomen probeer ik nog wat aan mijn blog te werken, maar ook nu gaat het niet lekker… Wifi beveiligd of geen bereik zijn een paar voorbeelden, en kan dan geen foto’s uploaden. Ik besluit dan ook om het thuis maar af te maken.

Tot de volgende etappe…