Etappe 2: Doesburg naar Baak 20,3 km

Vannacht sliep ik bij Bert en Klaas, twee heel aardige mannen die in een prachtig historisch pand wonen, midden in het centrum van Doesburg. Een rijksmonument zoals zovelen hier, en gebouwd in de late middeleeuwen.

Dit zijn van die leuke adresjes waar je zoal terecht kunt komen, bij Vrienden op de Fiets. En als zij dan ook nog eens heel gastvrij zijn zoals Bert en Klaas, is dat helemaal mooi meegenomen.

Vandaag wordt ik om half negen aan het ontbijt verwacht, een half uur later als wat ik gewend ben, maar vind het eigenlijk wel prima zo.

Vandaag volg ik een groot gedeelte van het Graafschapspad, het Hanzesteden pad en vanaf Bronkhorst ook nog een stukje Trekvogelpad. De weersverwachting voor vandaag zijn bar en boos. Ik zie het wel, kan er ook niets aan veranderen.

Na hartelijk afscheid genomen te hebben, start ik mijn navigatie en wandel door de leuke straatjes in het centrum. Prachtig vind ik die oude uithangborden.

Kom ik weer langs Raadhuis en De Waag, en verderop loop ik nog even het Hofje binnen van de Gasthuishofjes. Een mooie plek om te zijn, hier zou ik wel willen wonen. Al moet je er wel rekening mee houden, dat er massa’s toeristen hier een kijkje komen nemen.

Via een mooi park en een buitenwijk laat ik Doesburg achter mij. Hier en daar wordt ik er op geattendeerd, hoe hier vroeger de verdediging linies lagen. Zeker hoe het geschut van de vijand, een steeds groter bereik hadden.

Na 1,5 km heb ik de IJssel weer aan mijn linkerhand, en volg dan de dijk 12 km lang naar het kleinste stadje van Nederland, Bronkhorst. Maar voor ik daar eens ben… poehoe… poehoe.

Wandelaars zie ik niet, en de fietsers zijn op twee handen te tellen. Maar het is nog steeds droog, en dat vind ik ook wat waard. Ik zie links en rechts heel wat kerktorens. Ik pak er dan mijn navigatie bij, en kijk dan waar ik ben. Aan de andere kant van de IJssel, zou dat dan de kerk van Ellecom moeten zijn. Misschien heb ik het wel helemaal mis, maar dat hoor ik van jullie wel.

Bij de splitsing van Hanzesteden pad en Graafschapspad, passeren mij 4 fietsvakantie fietsers. Zij stoppen en samen met mij trekken wij onze regenkleding aan. Zo’n 7 km heb ik het droog gehad, maar nu gaat het toch echt beginnen met regenen.

Ach er zijn ergere dingen… maar ik moet verder, want om in Bronkhorst te komen moet ik nog 7 km over deze ellenlange dijk. Het begint mij nu toch wel de keel uit te hangen. Het werkt ook heel deprimerend als je wordt ingehaald door een paar fietsers, die binnen een paar minuten aan de horizon zijn verdwenen… en ik moet dat hele stuk nog… Pfff.. waar blijft Bronkhorst nou.

Maar na 14 km ben ik dan eindelijk in het kleinste stadje van Nederland, en wandel om 13:06 uur Bronkhorst binnen. Ik wil hier een lange pauze nemen en uitgebreid tafelen. Ik kom eerst langs De Gouden Leeuw met sterrenprijzen, maar ik ben maar een eenvoudige pelgrim, dus lijkt ‘Het Wapen van Bronkhorst’ beter bij mij te passen.

Na dik anderhalf uur ga ik weer verder. Heb lekker relaxed met de schoenen uit, en heb mijn buikje weer strak. Ik kan met goede moed aan mijn laatste 6 km beginnen, naar mijn middle of nowhere Vrienden op de Fiets adres in Baak

Via een klinkerweggetje laat ik Bronkhorst achter mij, en voorlopig ook even de IJsseldijk… Ik ben er helemaal klaar mee!!

Dan moet ik linksaf, en bij de highlight’s op Komoot zie ik staan… ‘modderig paadje’. Nou ja… wanneer was het dan modderig.

Ik kan er niets aan doen, maar daar heb ik het niet op. Maar om nu 600 meter terug terug te lopen, dat doe ik ook weer niet. Het valt mij reuze mee met de modder, maar nat is het wel, maar met mijn regenbroek aan, goed te doen

Op komoot zie ik, dat ik op een punt kom, waar… als ik hier naar rechts ga, ik uiteindelijk weer terug ben op de harde weg naar Baak.

In Baak zou ik nog graag mijn etappe biertje / drankje willen drinken, maar alles is gesloten.

Ik ben nog veel te vroeg, dus wandel ik nog maar even door het Speelbos van Huize Baak. De familie Helmich waren tot 1956 eigenaar van Huize Baak en het Landgoed. Veel wandelroutes in dit gebied dragen allemaal de naam Helmichroute. Het is een prachtig gebied waar ik doorheen wandel, en bij een vijver in het bos, maak ik nog even gebruik van het bankje wat hier staat.

Zo rond half vijf wandel ik naar mijn onderkomen voor de nacht, het Vrienden op de Fiets adres van Mariette en Ellen.

Ik wordt hartelijk verwelkomd, en maak kennis met Mariette die mij voorgaat naar mijn kamer. En ook hier weer… alles erop en eraan… ik denk dat ik het hier wel uithoud.

Ik installeer mij, pak mijn spullen uit en ga nadien nog even buiten op het terras zitten. Het is geweldig hier…

Tot morgen voor Dag 3…