In februari van dit jaar bracht ik al eens een bezoek aan de Regte Heide, onder de rook van Tilburg. Ik schreef toen al dat ik nog eens zou terugkeren naar dit mooie stukje natuurgebied. Vandaag was het zo ver… en reis ik met het OV naar Tilburg Centraal, en neem de bus naar Riel waar mijn wandeling begint.

De weersvoorspellingen klinken net als vorige week, niet zo best. Maar ik laat mij er niet door weerhouden om lekker te gaan wandelen. Heb er echt zin in, en trek ik zo rond 07:00 uur de deur achter mij in het slot, en wandel naar het station.

Gisteren gauw een route op Komoot gemaakt, en met de reisplanner gekeken hoe ik het snelst in Riel kom. Vorige keer was mijn aanloop (7km) naar de Regte Heide veel te lang.

Als ik in Riel op de Dorpstraat uitstap, vallen de eerste druppels… 3,5 uur te vroeg  want het zou pas na 12 uur gaan regenen. Dus gaat mijn regenjasje al aan, gelukkig is het maar een kort buitje, maar je wordt er evengoed nat van.

Maar nu heb ik na 1 kilometer al mooi zicht op de Regte Heide. Bij het Melkveebedrijf De Regte Heide, moet ik linksaf. Het pad lijkt door een tuinderij te lopen, maar al snel gaat het paadje tussen een haag een afrastering van een weide.

Het pad doorkruist de wandelroute van  koeien, die net gemolken zijn op weg naar de sappige grasweides. Door de veelvuldige regenval is het heel erg modderig en komen mijn stokken goed van pas. Ik moet wel een gaatje zien te vinden… eentje loopt als een hazenwind snel voorbij, maar de meesten hebben niet zo’n haast.

Regelmatig zie ik de routebordjes van Camino Brabant, en dat doet mij er aan herinneren dat ik deze Camino nog af moet maken. Ik heb de helft daarvan er opzitten, en ben in september 2024 gevorderd tot Moergestel. Wordt dus tijd  om daarmee verder te gaan, en dan zal ik op weg naar Baarle-Nassau dit gebied nogmaals doorkruisen.

Ik kan niet zeggen dat het lekker loopt vandaag. Geen pijntjes of zo, maar ik merk gewoon dat die drie dagen feesten van afgelopen weekend, hun tol hebben geëist… Niet fit dus en ook nog eens aan de dunne, wat niet echt handig is als je onderweg bent. Gelukkig heb ik meters wc papier bij me.

Het eerste gedeelte van deze route is voor mij allemaal nieuw, want anders had ik op de Berkendreef, de boom met het hek eromheen wel herkend. Daar moet ik toch het mijne van weten… het blijkt een behoorlijk grote mierenheuvel te zijn. Er is heel wat bedrijvigheid in mierenland.

Het gebied waar ik hier nu wandel heet De Hoevens, lees ik op het infobord waarop aangegeven wordt wat een bijzondere flora en fauna ik hier kan tegenkomen. Er groeit vanalles heb ik al gezien, en er fladdert ook vanalles rond… maar voor de dieren die hier leven zal ik toch vroeger mijn bed uit moeten.

Als ik op Komoot een wandeling plan, kijk ik waar bijzonderheden liggen. Zoals het vlonderpad waar ik nu naar toe wandel. Meestal gelegen in moerassig nat gebied. Als ik bij het pad aankom, wordt ik al meteen gewaarschuwd dat het vlonderpad in een slechte staat is.

Zeker nu het ook nog eens nat is, moet ik wel bij de les blijven. Dus opperste concentratie… maar in het begin valt het nog mee met die slechte staat.

Dat wordt het pas richting het bruggetje, maar omdat er gaas overheen gelegd is, en elke vlonderplank extra vastgezet is aan het gaas… is het een stuk veiliger geworden.

Als ik zo’n 5,5 km gelopen heb, zit ik op het zuidelijkste punt van mijn wandeling, en begeef ik mij weer op de terugweg.

Een andere highlight op Komoot is de vogelkijkhut waar ik nu naar op weg ben. Vogelkijkhutten zijn er in alle soorten en maten, maar deze is wel heel erg mooi. Binnen is het pikkedonker, want alle luiken moeten gesloten blijven lees ik. Een tweetal luiken open ik een voor een, maar het zit mij niet mee… geen vogels te zien. Maar niettemin wel een prachtig uitzicht over de moeren van de Regte Heide.

Het brede pad wat ik volg over de heide, leid mij onder andere naar de vele prehistorische grafheuvels die hier liggen.

Zo tegen elf uur begint het toch wel donker te kijken, maar tot nu toe heb ik het op die paar druppels na in het begin van mijn wandeling, droog gehouden. Maar nu gaat mijn regenjasje weer aan.

In februari was alles nog kaal toen ik hier wandelde, maar nu lijkt het wel een heel ander gebied, als ik over de kilometers lange Aesvoortse dijk wandel die door het Natuurgebied Riels Laag loopt.

Op de Aesvoortse dijk kom ik bij een klaphek, waar de ‘wilde’ grazers zouden moeten zijn. Afstand bewaren en niet voeren lees ik, maar in de verste verte zijn er geen koeien te zien. Wel dikke vlaaien die er nog vers uit zien.

Als ik via een ander klaphek dit gebied van de ‘wilde grazers’ achter mij heb gelaten… wordt ik blij verrast, door een schaapskudde die achter mij verschijnt.

Aan het eind van de Aesvoortse dijk, kan ik kiezen om de route wat in te korten. Had ik dat maar gedaan, dan had ik mijn bus niet gemist. Maar ik wilde nog een stukje wandelen over het Bels lijntje.

Waar het vroegere station van het Bels Lijntje stond, staat nu een bankje. Ik besluit om hier nog even een pauze te nemen. Vanaf hier is het nog maar 230 meter wandelen naar de bushalte, en om het half uur rijd de bus… Niet dus… althans niet rond dit tijdstip. De bus van 12:21 uur is net weg, en de volgende komt pas over een uur.

Ik kijk nog of er een andere mogelijkheid is, bijvoorbeeld naar Goirle of Tilburg wandelen. Maar ook daarvoor ben ik al gauw een klein uur onderweg. Dus is het wachten op de bus van 13:21 uur, om weer met het OV naar huis te reizen.

Al met al was het ondanks dat ik mij niet fit voelde, toch een leuke wandeling. Het blijft sowieso een gebied waar de mogelijkheden legio zijn, dus ik kom zeker hier terug.