Even aan mijn moeder vragen… is een van de liedjes die wij met onze Gelegenheids kapel gespeeld hebben bij de 4Daagse doorkomst in Wijchen afgelopen woensdag, en op vrijdag in Overasselt.

Het is een liedje wat altijd goed ontvangen wordt bij de wandelaars… Ik heb er een video van gemaakt. Van zo dichtbij klinkt het misschien wat minder zuiver als in het geheel… maar ik wilde de muzikant in de spotlight zetten. Het is weer eens wat anders.

In het 4Daagse Blog van donderdag vertelde ik, dat wij op vrijdag al om 05:30 uur in Overasselt moesten zijn. Dus had ik mijn  vogeltjes wekker gevraagd of ze mij om 04:00 uur wilde wekken. Even een wissewasje, thee zetten, tas pakken en wachten op Tilly want die rijd weer met ons mee.

Om kwart voor vijf rijden wij naar Overasselt. Ik wil een van de eersten daar zijn, want ik heb geregeld dat wij bij het Agrarisch Museum kunnen spelen. Onderweg worden er rond vijf uur bij Grave al wegen afgesloten, maar gelukkig hebben wij daar geen last van.

Bij het museum is het even zoeken waar wij het beste kunnen gaan staan om muziek te kunnen maken. Het wordt een plekje tegenover het museum. Zelf had ik  vantevoren een ander plekje in gedachten, maar beheerster Angelique van het Agrarisch Museum had daar andere gedachten over.

Achteraf blijkt het plekje tegenover, toch de meest ideale plek voor onze Gelegenheidskapel.

Het te spelen programma is hetzelfde als op woensdag. Ons vierdaagse repertoire omvat 16 nummers, beginnend bij Sofia en eindigend bij Do Re Mi… Telkens 5 a 6 liedjes, en dan een pauze. Zo houd je het muziek maken, het langste vol. In de pauze brengen ze van het Agrarisch Museum, koffie en soep. En hebben wij even tijd om de wandelaars te supporteren.

Je kunt echt merken dat het de vierde dag is, want er lopen heel wat kleurrijke figuren zo mee. Heel mooi om te zien maar niet altijd even handig, als je zo… in een bepaalde outfit 30 40 of 50 kilometer moet wandelen. Zo zag ik iemand met een levensgrote teddybeer op zijn rug. Helaas kreeg ik hem niet goed op de foto, want telkens liep er wel iemand in de weg.

Sommige wandelaars komen voorbij lopen of ze er nog wel een vijfde dag er aan vast willen plakken. Anderen lopen heel wat moeizamer, hebben last van blaren en ander pijnlijk ongemak. Ik heb zelf de ervaring, dat het niet altijd ligt aan een minder goede voorbereiding. Belangrijk is wel dat je een goede maat schoenen draagt.

Vandaag zag ik buiten de normale wandelschoenen, ook iemand op blote voeten en op klompen. En dan zijn er ook nog de rolstoelers… die vooral blaren op hun handen krijgen.

En dan is het maar goed dat wij er zijn om ze voor 100% te steunen… met het lied van  Flemming en Mart Hoogkamer… 100%

Zo rond 11:00 uur wordt het al wat minder met de wandelaars, en daarom besluiten wij met onze kapel er maar een eind aan te gaan breien. Met Do Re Mi sluiten wij onze bijdrage aan de 4Daagse van Nijmegen af.

Wij pakken onze spullen in, praten nog wat na… en zien nog een Friese madam voorbij komen. Het is kwart voor twaalf geweest… maar of het de laatste wandelaars zijn weet ik niet, want de bezemwagen is nog niet in zicht. De fietsers nemen het wandelparcours weer tot hun bezit…

Dit was voor mij het vierde jaar dat ik nu muziek maakte, en geen vierdaagse liep. Deze twee dagen heb ik wel weer het gevoel gehad… van “volgend jaar loop ik hem weer mee, ik wil weer meedoen!”

Het is nu zaterdag… en gelukkig ben ik dat gevoel weer helemaal kwijt. Ik blijf gewoon muziek maken bij deze Gelegenheids kapel. Het onderstaande bericht van onze Sousafonist Willy, las ik op tv bij de intocht  van de The Walk of the World in Nijmegen.

Hij heeft al een mooie naam bedacht voor onze Gelegenheids kapel… Een passende naam “Bé Mekaar Gerapt” vind ik het voor muzikanten die elkaar maar 2x per jaar ontmoeten om The Walk of the World muzikaal te begeleiden.

Als afsluiting wil ik ook het Dreamteam van Buurderij De Lage Hof nog even in het zonnetje zetten. Naast dat wij hier de muzikale omlijsting mochten verzorgen… zorgen zij er al jaren voor, dat de wandelaar hier na 15 kilometer wandelen, terecht kan voor een welkome pauze. Ik maakte hier altijd dankbaar gebruik van, en ik denk velen met mij…

Tot volgend jaar…