Op vrijdag een wandeling gemaakt, met aan het eind een bezoek aan Neeltje. Nee nee niet… de Neeltje van vorige week die in Tilburg woont, maar een andere Neel en die woont in Heelsum, een hele andere kant op.

En ook deze Neel ken ik van het Bloggen sinds begin 2020, en waarmee ik een hele fijne vriendschap mee heb opgebouwd.

Ik ben al verschillende keren naar haar toe gewandeld, en dan altijd vanaf het NS station in Arnhem, Oosterbeek of Wolfheze. Deze keer kom ik van een geheel andere kant, want ik reis met het Ov vanuit Oss naar Opheusden waar mijn wandeling begint.

Om half acht stap ik daar uit de trein, de voorspelde regen blijft gelukkig achterwege. Ik zet mijn navigatie aan en begeef mij op weg, de eerste kilometers over boerenland wegen. Op weg naar de Linge en het Lingekanaal die ik met een trekpontje over zal steken…

Hier zit ik in de Betuwe en zie hier en daar wel wat fruitboomgaarden, maar hier worden voornamelijk loofbomen gekweekt. Kilometers lang loop ik tussen deze bomen door, en ook als ik de verharde weg achter mij laat gaat het pad nog steeds door en over een boomkwekerij.

Dit pad komt uit bij een bruggetje over de Linge, die ik een eind ga volgen tot dat ik bij de splitsing met het Lingekanaal kom. Ik heb een uur gewandeld dus tijd voor een pauze. Daarna volg ik het pad langs het Lingekanaal tot aan het trekpontje.

Op weg naar het trekpontje, maak ik kennis met een visser op een mooie visstek langs het water. Wat geweldig om hier te zitten in deze prachtige natuur, heerlijk stil. Wauw zo mooi… meer heb je niet nodig, heb ik niet nodig. Ook al bijten de vissen niet is het hier heerlijk toeven.

Op mijn vraag of hij al iets gevangen heeft, antwoord hij “elf”, en terwijl ik sta te kijken wordt nummer twaalf naar boven gehengeld. Zo klein om te zien, maar het is er weer eentje… Hier zou ik uren kunnen blijven zitten, maar ik moet verder want een honderdtal meter verder zie ik het pontje al liggen.

Na het pontje wandel ik over het Landgoed van Hemmen, wat niet meer is dan 1,5 km over het boerenland, tevens een waterwingebied. En aan het eind kom ik weer op de verharde weg. Misschien wel wat minder interessant, maar ik kan wel meters maken zo. Het gaat dan ook voorspoedig… ook al doen mijn voeten zoals gewoonlijk weer pijn.

Nu volg ik de Hemmensestraat en wandel tot aan het veerpont, die mij aan de overkant naar het Nederrijnsepad zal brengen. Dit pad brengt mij naar de trappen van het Bergpad wat ik ga volgen. Nu is het afgelopen het wandelen op vlak terrein.

Het is even flink klimmen maar eenmaal het Bergpad bereikt gaat het op en af. Ik was hier nog niet eerder maar wat is dit een mooi pad. Dit pad sluit ook weer aan bij een LAW pad (Lange Afstand Wandeling) Ik moest het even op zoeken… Het is het ‘Maarten van Rossumpad’. Niet die van de ‘Slimste Mens’ die toevallig ook in Wageningen woont. Maar in dit mooie stukje natuur loopt ook nog een tweede LAW, het ‘Romeise Limespad’. Mogelijkheden genoeg dus om hier te wandelen.

Er staan verschillende bankjes maar op de laatste, op het punt waar ik het Bergpad ga verlaten, maak ik van dat ene bankje nog even dankbaar gebruik. Even lekker genieten van de stilte, geniet nog even een heerlijk kopje kukurma thee, en een slaatje. Het broodtrommeltje nog even leeg eten, want over een uur ben ik al bij Neeltje voor de lunch.

Terwijl ik zit te chillen kom ik de enige wandelaars van vandaag tegen, en die vertellen mij dat zij twee dagen het Romeins Limespad aan het lopen zijn. Zij zijn nog maar net op pad en moesten even wennen aan het klimmen hier op het Bergpad.

Ik heb het er bijna opzitten, pak mijn spullen in en wandel verder. 100 meter verder is het voor even gedaan met de rust en wandel ik langs de drukke Rijksweg. Gelukkig kan ik verderop oversteken en kom dan op het Landgoed ‘Oranje Nassau’s Oord’. Via een lange oprijlaan wandel ik verder en verstomd het geluid van de drukke verkeersweg.

Ook hier weer heerst de stilte en is het opmerkelijk rustig. Wandelend op het Heidepad, kom ik hetzelfde stel weer tegen wat ik ook al op het Bergpad ontmoet had. Een wat langer gesprek volgt, en over en weer worden tips uitgewisseld. Zo hoor ik dat ze in Ottersum het lekkerste ijs van Nederland hebben… en laat ik nou net volgende maand daar in Ottersum met Natalie verblijven, als wij weer twee etappes doen van het Pieterpad. Je hoort beslist van mij of ze gelijk hebben gehad…

Het laatste gedeelte op weg naar Neeltje gaat over bekend terrein, want tijdens mijn eerste ontmoeting met haar, nam ze mij mee op een prachtige rondwandeling door het Renkums beekdal. Wij volgden toen het Hartensepad, en wandel nu over een gedeelte daarvan. Zo volg ik t pad langs de ‘Molenbeek’ en zie bij een mooi doorkijkje dat de heide mooi in bloei staat. En nog belangrijker… het zonnetje is gaan schijnen.

Als ik het bos achter mij laat zie ik Heelsum al liggen… nu nog een paar straten door om naar Neeltje op de berg te wandelen. In de verte zie ik iets roods, waarvan ik denk “dat moet Neeltje zijn”. En ja hoor ik heb gelijk… zij komt mij al tegemoet, en maakt een foto van mij.

Nog een laatste klim en dan ben ik er. Een warme omhelzing volgt en zijn blij om elkaar weer te zien. Natuurlijk bewonder ik allereerst haar opnieuw ingerichte kamer, na alle ellende van de lekkage met Kerstmis. Prachtig Neeltje!! En dan is het tijd voor koffie en wordt ik verwent met een lunch. Maar vooral lekker kletsen met elkaar… aan gesprekstof geen gebrek.

Het was leuk om haar weer te zien maar jammer genoeg is het maar een bliksembezoek, en daarom moet ik er na anderhalf uur een eind aan breien. En zo brengt Neeltje mij naar de bus die mij naar het station in Arnhem brengt. Nog even een selfie voor ons plakboek en dan ga ik.

Dag Neeltje… Het was weer super gezellig met Jou….