Vandaag ga ik verder met Camino Brabant en Etappe 6 ligt voor mij. Het liefst zou ik de etappes vanaf nu met meerdere overnachtingen doen, maar dat zit er nu niet in. En daarom deze dag maar weer met het Ov op en neer. Het vreet energie en tijd.

Om 06:15 uur trek ik de deur in het slot en wandel naar het station. Dat zijn er op en neer toch weer 2,5 km die ik bij mijn wandeling kan optellen als ik met het Ov reis. In Den Bosch overstappen naar Eindhoven, en dan Bus 319 die mij naar Veldhoven brengt. Wat een gedoe allemaal… Gewoon drie weken op pad gaan, dat kost veel minder energie en reis stress.

De buschauffeur van vanmorgen heeft duidelijk zijn dag niet. Het valt mij op dat hij bijna bij elke bushalte vrij laat stopt. Meestal is dat toch bij het bushalte bord, maar nee hij niet… die rijd zo’n 25 meter door, en de passagiers er achter aan moeten om in te kunnen stappen. En bij de bushalte van Koningshof remt hij wel heel erg bruusk, zodat diegene die uit willen stappen behoorlijk door en tegen elkaar worden geschut.

Het route schema heb ik wat aangepast, en  sla Veldhoven over, en loop een wat directere route naar Knegsel, dan door naar Vessem met als eindpunt Wintelre. Het miezert heel lichtjes maar het is zo weinig dat het mij niet deert. En dat is zo wel fijn want de temperatuur is 20 graden, en als je dan ook nog eens een regenjas aan moet. Ik moet er niet aan denken…

In het begin loop ik even verkeerd… Ik heb nog geen pijl en schelp bordje van Camino Brabant kunnen ontdekken. En door verkeerslawaai hoor ik mijn Navigatie Miep niet…Shit, toch weer teveel meters gewandeld wat niet de bedoeling was. Na een drietal kilometers zie ik een bankje en daarvan moet ik profiteren, want het is niet vanzelfsprekend dat ze zich aandienen als je ze nodig hebt.

Op weg naar Knegsel loop ik een vijftal kilometers door een bos, een welkome afwisseling na het pad met diepe landbouwtrekker sporen. Sporen die na de zware regenbuien van afgelopen maandag vol water staan. Maar in het bos loop ik tegen een ander probleem, en dat zijn die akelig venijnige stekende ongediertes die op mijn zweet afkomen.

Want zweten doe ik zeker pff… Tjonge het is ook altijd wat… Ik heb geen spiegel bijdehand, maar ik weet zeker dat ik een kop als vuur heb.

En dan wandel ik Knegsel, het eerste dorpje op mijn route binnen. Hier bezoek ik het Maria kapelletje en haal daar de stempel voor in mijn Pelgrims paspoort. En dan gaat het weer verder en wacht mij een wat saai stuk van hoofdzakelijk asfalt. Misschien dat ik daarom weer last krijg van… Jullie raden het al, mijn Kreunvoet. De ene week is de andere niet. Een week geleden bij wijze van spreken “een fluitje van een cent” toen ik naar Neeltje wandelde, en nu gaat het voor geen meter.

Ik voel mij ook niet topfit, niet goed uitgerust. Door de warme nachten van de afgelopen dagen heb ik geen goede nachtrust gekend. Ik vermoed dat het daar aan ligt… wat ik wel weet is dat het niet gaat.

Het is niet iets van een knop omzetten, doorbijten of niet zeuren. Het gaat niet en zo worden die laatste 3,7 km tot aan Vessem een lijdensweg… misschien had ik in het kapelletje toch tot Maria moeten bidden. Het eigenlijke plan om na Vessem nog 5.5 km door te lopen naar Wintelre, laat ik schieten.

Misschien dat ik na mijn bezoek aan de Pelgrims herberg er anders over denk, maar voorlopig denk ik erover om hier de bus terug te nemen. In deze herberg logeerde ik in 2020 toen ik onderweg was op het ‘Peerkepad‘. Ik loop achterom en de deur staat open… Hier is iedereen welkom. Ik doe allereerst mijn schoenen uit, sowieso omdat ze pijn doen maar ook omdat ze er gruwelijk smerig uit zien.

Binnen wordt ik verwelkomd door de  Gastheren Martin en Wim, die deze week de Pelgrims herberg runnen. De koffie met een speculaasje doen mij goed, en Martin en Wim luisteren naar mijn verhaal. Er is altijd wel iets te vertellen in het leven van Rianne. Ze vragen of ik mee blijf eten en dat is vriendelijk aangeboden, maar Nee dat doe ik straks thuis met ‘mijn Lief’.

Na een uur van deze gastvrijheid genoten te hebben, maak ik aanstalten om te gaan. Krijg nog een prachtige nieuwe stempel in mijn paspoort, stop nog wat in de Donativo pot en wandel naar de 250 meter verderop gelegen bushalte. Ach… het voelt eigenlijk best goed aan die voet. Toch blijf ik bij mijn besluit om nu te stoppen, want ik weet ook dat het na een aantal kilometers toch weer gaat opspelen.

Om 12:47 uur stap ik in Buurtbus 292 die mij naar Veldhoven brengt. Overstappen naar Bus 319 naar Eindhoven Centraal, en daar Bus 305 of 157 die mij naar Oss brengt. Wat een gedoe toch weer… Om iets over drieën steek ik de sleutel in het sleutelgat, en roep “Schat ik ben thuis”!!

Voor de volgende keer reis is het plan dat ik in de middag naar Vessem afreis, en daar een overnachting neem. De volgende dag wandel ik naar Spoordonk en overnacht bij een Vrienden op de Fietsadres, en dan een volgende etappe naar… dat weet ik nog niet. Maar de plannen zijn weer in de maak.