Ons vertrek uit Chur verloopt zonnig, een goed begin van onze reis met de Glacier Express, waarvan het laatste deel van onze reis naar Zermatt in het donker zal plaatsvinden omdat wij pas om 20:10 uur zullen aankomen.

Was het vanmorgen maar 5 graden, als onze trein vertrekt is het in het zonnetje al over de 20 graden🥵 en is het zweten geblazen.

Als wij op het station aankomen lopen wij door naar 10DE. Onze trein staat al klaar maar ze zijn hem nog aan het schoonmaken.

Om 14:00 uur mogen wij er in en zoeken onze plaats op, en dan is het toch maar fijn dat wij treinen met één travel rugtas, en één koffer. Ik stap als 1e in, en leg of zet onze koffer in het daarvoor bestemde opberg rek. Over het algemeen kan ik mijn koffer wel kwijt, maar met al die Aziaten die Europa bezoeken, die van die grote Hut koffers bij zich hebben kan het wel eens lastig zijn. Wat zouden die toch allemaal mee nemen…

Terwijl ik onze koffer in het rek zet, gaat Kitty ondertussen op zoek naar de gereserveerde plaatsen. En zo zijn de taken goed verdeeld… Wat ons betreft mag hij vertrekken…

De Glacier Express is de langzaamste sneltrein waar wij mee reizen. Met de auto zou het 198 km zijn naar Zermatt, en zoiets zal het dan ook wel met de trein zijn. Een heel eind waar wij bijna 6 uur over doen.

Het begin van de reis gaat door een smal dal en gaat het gas er op… Wij zijn nog maar net onderweg of een restauratie medewerker komt vragen wanneer wij willen eten. Kitty en ik vinden 17:00 een mooie tijd, want dan kunnen alle lekkernijen van deze ochtend nog een goed heenkomen zoeken.

Wij zitten tegenover elkaar met een tafeltje tussen ons in. Het is half bewolkt maar de zonnebrillen gaan op, want ik heb de zon recht op mijn snoet. Het maakt het foto’s maken er niet gemakkelijk op. Wat ik ook niet fijn vind, is de vertraging in het knippen van de foto. En vaak staat de foto die je in gedachte had er niet op, en zie je alleen maar bomen of de elektriciteit palen van de trein.

Ook hier gaat op een gegeven moment de trein in de klim modus, en komen wij steeds hoger en hoger. Op de bovenste toppen zien wij al de eeuwige sneeuw liggen. Ruw en ruig is het landschap afgewisseld met groene dalen, en bijna de hele reis volgen wij smalle riviertjes met allereerst de ‘Voor Rijn’ en later de ‘Rhône’. Soms een stroompje en soms een kolkende watermassa. Regelmatig kruisen wij deze riviertjes door het dal, en probeer ik een foto te maken maar het blijft een lastig iets.

Over het begin van deze reis, zijn wij beiden het er over over eens… De Treinreis met de Bernina Express was gisteren veel mooier, maar dat beeld veranderd helemaal… Als wij komende uit een tunnel, ineens in een andere wereld terecht komen. Hadden wij dat van de week ook al niet, toen het voor de tunnel donker en grijs was… en er na stralend weer. Nu weer zoiets, maar nu voor de tunnel alles groen en na de tunnel alles spierwit. Zo raar… Zo apart, het is een heel andere wereld waarin wij terecht zijn gekomen.

In de foto’s die ik vandaag plaats zit wel wat meer spiegeling van de ruiten, dat is wel jammer. Maar ik hoor van de conducteur dat de trein onderweg een tiental minuutjes zal stoppen, zodat iedereen mooie foto’s kan maken.

Van Kitty en mij maak ik een selfy, ik buiten en Kitty binnen in de trein, maar ook hier wat spiegeling. Jammer dat op de plek waar hij nu stopte het al niet meer zo wit is in het dal. Maar niettemin zijn het prachtige foto’s 🤓

Om 17:00 uur wordt het eten geserveerd wat wij ons heerlijk laten smaken… Het 3 gangen menu bestaat uit een salade, kip fricasee met grune bohnen en een pasta pomodori, en het toetje is een chocolade mouse torte. Geen wonder dat Kitty bedenkelijk kijkt… van, “moet dit er nog bij.”, en hierna staan onze buikjes dan ook weer helemaal strak.

De zon zakt steeds lager, en het wordt steeds moeilijker om nog een mooie foto te maken. Op een gegeven moment gaat de verlichting in de trein een grote rol spelen, en zie ik dit terug in de foto… Ik stop er mee.

Het laatste stuk van de treinreis, zo’n 1,5 uur is in het donker. En dat is jammer want de trein klimt in vrij korte tijd zo’n 1000 meter, en daar zien wij niets van.

Had ik het van de week nog over op tijd rijden, vandaag is de trein allerminst op tijd, en komen wij pas om 20:25 uur aan in Zermatt. Zermatt is een autovrij dorp en daarom is het er heerlijk rustig wat het verkeer betreft.

Maar het is er wel heel levendig, met nu vooral veel reizigers die met hun rol koffers op zoek gaan naar hun hotel. Wij hoeven gelukkig maar een 200 meter te wandelen op de Bahnhofstrasse, en dan zijn wij er al. Maar er rijden ook elektrische karretjes die gasten naar hun hotel rijden. Wij checken in, pakken uit en gaan met de beentjes omhoog. Tot morgen…

Tweede dag Zermatt

Weersverwachting… ☁️⛅⛈️ 7 – 11 graden Het weer klinkt niet hoopvol, want al is het beneden in Zermatt op 1665 meter zonnig… de wolken rondom de toppen van de ‘Matterhorn kunnen hardnekkig zijn lees ik in een beschrijving. Op het info bord in de ontbijtruimte houd ik de weersverwachting in de gaten.

Wij besluiten om na het ontbijt richting het station te wandelen, het is 08:15 uur. Regelmatig kijk ik naar de webcam van de Gornergrat en is het nog zonnig daarboven, en is het weer in eerste instantie nog niet zo heel slecht op 3100 meter.

Maar het weerbeeld gaat veranderden, dus als wij naar boven willen moeten wij nu gaan. Om 09:00 uur zie ik dat over 12 minuten de Gornergrat trein vertrekt. Gauw even langs de kassa… en dat zijn dan meteen 4 ribben uit je lijf, maar als ik nu niet ga krijg ik er achteraf spijt van, dat weet ik nu al.

De trein zit vol met hoofdzakelijk Aziaten, en de rechterkant is al helemaal bezet. Ik heb ergens gelezen dat dit mooiste kant is want hier heb je direct zicht op de Matterhorn. En Wauw wat mooi… Ik maak tientallen foto’s en film wat. Je raakt niet uitgekeken op de weg naar boven.

Op een viertal tussenstations stopt de tandradbaan trein en kun je uitstappen en weer verder reizen. Telkenmale scan je dan je ticket en wordt dat geregistreerd. Wij reizen in één keer door naar het hoogste station Gornergrat… op 3089 meter.

Bovenop de Gornergrat stapt iedereen uit, te samen met een tiental fietsers. Dan vraag je je toch af wat ze hierboven met een fiets moeten doen. Het is een hele grote groep, maar als ze zich gegroepeerd hebben en de nodige moed verzameld hebben… fietsen ze toch naar beneden. Nu zal het alleen in het hoger gelegen gebied erg ijzig zijn, maar je zal toch ook hier overheen moeten.

We zitten hier op 3200 meter en dan is de lucht ijl. Kitty heeft het met haar bronchitis op deze hoogte moeilijk. Zij zoekt een bankje op wat tegen het restaurant staat, en ik ga foto’s en filmpjes maken. Je kunt nog hoger wandelen, maar sommige stukken zijn ijzig hoor ik van onze reisgenoot van de trein uit Arnhem, die regelmatig ons pad kruist.

Dus veiligheid boven alles en doe ik verstandig, want woensdag moet ik nog naar de opnames van ‘Miljoenen jacht’ van de Postcodeloterij. Na deze vakantie ben ik daar wel aan toe lijkt mij 😉 Al dat fotograferen maakt dorstig, dus als ik boven mijn eerste serie klaar heb gaan wij in het restaurant iets warms drinken.

Even later… terwijl Kitty binnen nog aan de thee zit, loop ik toch weer naar buiten en maak buiten nog wat foto’s. Je komt tenslotte hier maar één keer is mijn gedachte. Als ik het zo’n beetje wel gezien heb, loop ik nog even naar binnen en wacht samen met Kitty tot het tijdstip dat de tandradbaan ons weer naar beneden brengt.

Om 10:46 uur stappen wij weer in de trein voor onze reis naar beneden. Nu zitten wij wel links en begint het fotograferen opnieuw, en Jullie zien het al… De wolken hebben de Matterhorn in hun greep gekregen, wij waren op het juiste moment boven. Beneden gekomen om 11:23 uur wandelen wij weer richting ons hotel, en gaan kijken waar wij morgenvroeg belegde broodjes kunnen halen.

Want morgenochtend beginnen wij al vroeg onze terugreis… De geplaatste foto’s en filmpjes… het zijn er veel, heel veel en ook in de trein met een spiegeling in de ruiten. Maar Wauw wauw wauw wat was dit mooi om mee te maken. En het geld was het meer dan waard…

Dus lees en kijk en verwonder je net als wij. Tot later vandaag…

Na onze inspanningen op 3100 meter, zijn wij terug gegaan naar het hotel om daar een broodje te eten. Daarna wat gerust, en vanavond zijn wij heerlijk wezen eten in het restaurant recht tegenover het hotel. Ik wilde reserveren maar dat hoefde niet zeiden ze. En inderdaad hoefde dat ook niet, en hoewel het aardig vol was… was er nog plaats genoeg. Je kon buiten op het verwarmde buitenterras, en binnen zowel begane grond als beneden. Alles heel stijlvol ingericht met houten balken en glazen vloeren, het deed heel warm aan.

En met dit laatste avondmaal sluiten wij onze vakantie in Zwitserland af. Wat hebben wij hiervan genoten. In Deel 5 reizen wij met een zevental treinen terug naar Nederland. Een terugreis die ook heel bijzonder was.