Heimwee naar Roncesvalles (8)…

Hospitalero Janine Verhaaf vertelt over haar belevenissen in…
Heimwee naar Roncesvalles.
Het is weer zo’n dag met slagregens, de pelgrims komen onderkoeld, drijfnat en onder de modder binnen. In de wasserij is het een drukte van belang, iedereen wil zijn kleding laten wassen en drogen, het modderige wasgoed staat in kratjes opgestapeld in de wasserij.
1090656
Dan komt er een paniekerige Italiaanse naar voren dringen; ze gilt het uit. Ze heeft haar plastic poncho omgeslagen, daaronder draagt ze alleen een drijfnatte BH en slip, ik zie een blote, bemodderde buik, ze rilt als een espenblad. Alles, maar dan ook alles is nat, ook de inhoud van haar rugzak, ze heeft het ijskoud.
Ik maak haar duidelijk dat we alles zo snel mogelijk zullen wassen en drogen, en geef haar een droge badjas die ze kan dragen terwijl wij ons over haar was ontfermen. Anderhalf uur later brengen we haar de droge schone was, inclusief een droge schone slaapzak die nog lekker warm is; dankbaar kruipt ze er meteen in.
98342300_4420102231340573_6149198698812276736_o
Om 17.50 uur komt een Spaanse vrouw met een ratelend Spaans verhaal de wasserij binnenstormen. Het enige wat ik er in eerste instantie uit kan opmaken is dat het over een broek gaat en over de mis. Na tien keer vragen langzaam te spreken, en vervolgens vragen te stellen (Heeft u een machine was afgegeven? Heeft u de was al teruggekregen?) wordt het duidelijk:
Ze heeft omstreeks 16.30 uur uur haar was afgegeven, met daarbij twee broeken, ze wil nu naar de mis van zes uur en dat kan natuurlijk niet zoals ze er bij loopt: handdoek om haar heupen geknoopt. Door het slechte weer hebben we behoorlijk achterstand met alle natte wasjes, haar was zit nog in de wasmachine en moet nog in de droger, dus het wordt kiezen of delen: in handdoek naar de mis of niet, meer smaken hebben we niet. 
Ze wordt woedend, want wij hadden ervoor moeten zorgen dat ze decent gekleed naar de mis kan. Tja ……
98380483_4420101204674009_6009720653781925888_o
Overigens is de was van de pelgrims – en dan met name het ondergoed van jonge vrouwelijke pelgrims – voor de mannelijke Hospitaleros onder ons regelmatig onderwerp van hun verbazing. Sommige ‘slipjes’ zijn niet meer dan drie kanten touwtjes en geloof me: dat kun je niet netjes opvouwen, alleen maar een beetje in elkaar frommelen. Ook sommige BH’s maken het voor de mannelijke Hospitaleros duidelijk dat bij die mooie jongedames niet altijd alles van moeder natuur afkomstig is.
Regelmatig overnachten er ook dieren rondom de herberg, daarvoor hebben we een mooi weitje waarop ze lekker kunnen grazen. De ene keer staan er paarden, de andere keer een scharminkelig ezeltje.
98165209_4420101898007273_8576319305153511424_o
En op een dag lijkt het net of we een zebra in de wei hebben: zijn baas heeft hem een zwart-wit gestreept dek omgedaan vanwege de hitte (het is 34 graden en geen zuchtje wind). Daarmee heeft het paard in ieder geval veel bekijks. Gelukkig kunnen we de ruiter er nog net van weerhouden om het zadel en de tuigage mee naar de slaapzaal te nemen; dat spul stinkt een uur in de wind, dat wil je niet op een slaapzaal hebben. Die spullen mogen in de fietsenstalling …..
Die fietsenstalling is ook de slaapplaats voor andere huisdieren: honden en katten worden niet toegelaten in de albergue, tenzij het officiële hulphonden zijn. Soms hebben pelgrims die met een hond lopen een tentje bij zich, dan kunnen ze op een graslandje achter de kerk hun tent opslaan en gebruik maken van onze faciliteiten.
Maar wanneer ze geen tent bij zich hebben zijn we onverbiddelijk: de hond moet in de fietsenstalling slapen. De vreugde van het weerzien tussen baas en hond de volgende ochtend vroeg is altijd hartverwarmend.
99152424_4411081838909279_2122011721680814080_o
Sommige pelgrims lossen dat dan weer anders op: op een dag komt een jong Duits stel met een hond, een Duitse herder, voorzien van een rugzakje links en een rugzakje rechts: hij draagt zijn eigen voer. De jongedame slaat haar tentje op achter de kerk en slaapt daar met haar hond, haar vriend slaapt comfortabel in de albergue.
Er komt een Fransman binnen met een kitten. Hij is al dagen aan het lopen, hij heeft dit kitten een paar dagen geleden gevonden en meegenomen in zijn rugzak, het nieuwsgierige kopje steekt boven de rugzak uit.
4lazylegs-draagzak-pet-carrier-2-maten
De Fransman is teleurgesteld dat zijn kleine vriendje niet bij hem in bed mag slapen. We geven hem een oude handdoek en hij maakt daarmee in de fietsenstalling een ‘nestje’ voor het kitten, wij geven hem wat melk wat hij – heel toepasselijk – in een Jacobsschelp bij het kitten neerzet.
De volgende ochtend blijkt het diertje te zijn overleden …. De Fransman is erg emotioneel en breekt in tranen uit; de band tussen hem en zijn maatje is in die paar dagen kennelijk erg hecht geworden. Hij weet niet wat te doen met het dode diertje. Een collega geeft hem een plastic zak en de tip het diertje ergens onderweg – op een mooi plekje – te begraven, en daar voor zichzelf een kleine ceremonie te houden.

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Neeltje schreef:

    Wat een bijzondere verhalen weer!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s